Czerwiec. Nadszedł czerwiec pełen przygód. Czerwiec w kolorze ognia i pachnący rozgrzanym asfaltem. Ultradźwiękowy czerwiec. Pięć dni. Dwanaście dni. Nie mogę się doczekać. I dostałam skrzydeł. Być może dzięki uczuciu szczęścia związanego z moją miłością - muzyką. Tylko czy to minie? Tak, najprawdopodobniej. Minie jak wszystkie chwile uniesień od jakichś ośmiu czy dziewięciu miesięcy. Jest tylko melancholia otulająca mnie jak gruby koc i jedynie czasami ktoś pociąga za jego róg, odkrywając mi rękę lub nogę. I jest inaczej. Ale zawsze przykrywam się nim z powrotem, mimo, że pod nim mi duszno, to czuję się bezpieczniej. I, jezu chryste, czy ja muszę być tak irytująco, nieustannie przygnębiona?! A jeśli tak, to dlaczego zawsze udaję, że tak nie jest? Potrzebuję kogoś, kto będzie, kto mnie określi, zdefiniuje. Wzdłuż i wszerz. Na wylot, dogłębnie. Powie mi o mnie wszystko to co niewidoczne lecz oczywiste. Takie zwyczajne, na końcu labiryntu. Kogoś kto podniesie mnie zanim upadnę. I przewidzi gdzie trafię, gdy przestanę sobie radzić. Bo ja nie wiem już nic.

Stawiam sobie poprzeczkę zdecydowanie zbyt wysoko. Wynika to z wysokich ambicji lub może z głupoty, nie jestem już pewna. Jest już czerwiec, a ja wciąż staram się jak mogę. Staram się, a nie osiągam cel. Muszę to zrobić już, teraz. Ten miesiąc będzie miesiącem cudownym. Miesiącem koncertów, miesiącem tygodniowego melanżu z przyjaciółką. miesiącem grania w Wiedźmina i miesiącem czytania książek. Mimo wszystko mam się w miarę dobrze. Tylko w domu siedzę więcej. Bardziej zamknęłam się w sobie, wybudowałam skorupę, tarczę obronną. A ona zaczęła mieć duszę i rozum, i jakby na przekór mi oddala mnie od relacji z ludźmi.

Zawaliłam szkołę, przefarbowałam się... Nadal nie wiem czemu się głupio uśmiecham.